تاشفين پسر برادر يوسف به مشرق اندلس رفت و بلنسيه را محاصره نمود . السيد در درون شهر بود . اين حمله در اواخر سال 488 ه بود و السيد سخت مقاومت ورزيد و پس از مرگ او قشتاليان تا چند سال مقاومت كردند . مرابطون نتوانستند به شهر داخل شوند مگر در ماه شعبان سال 495 ه / ماه مه سال 1102 م . سپاه مرابطون در شمال بلنسيه به سوى اراضى ثغر اعلى پيش مىرفت و در ماه رجب سال 497 ه / آوريل سال 1104 م بر امارت شنتمريهء شرقى مستولى شد و پيش از آن امارت كوچك البونت را تصرف كرده بود . در سال 502 ه / 1109 م پس از پيروزى مرابطون در نبرد اقليش ، سپاه مرابطون به سردارى ابو عبد اللّه بن الحاج والى بلنسيه به طرف شمال به سوى سرقسطه راند و شهر را بگرفت و بنى هود را برانداخت و با سقوط سرقسطه سراسر شرق اندلس و ثغر اعلى مرابطون را مسلم شد و امارت طوايف در اين نواحى به كلى برافتاد . و اما در غرب اندلس ، المتوكل بن الافطس فرمانرواى بطليوس پس از استيلاى مرابطون بر اشبيليه احساس كرد كه اين بلا بر آستان او نيز نزول خواهد كرد . المتوكل پيش از اين به فرمانرواى مرابطون يوسف بن تاشفين تقرب يافته بود و نامه‌اى مؤثر برايش نوشته و او را به اندلس دعوت كرده بود . چون مرابطون غرناطه را تصرف كردند المتوكل با المعتمد بن عباد نزد امير المسلمين رفتند تا او را تهنيت گويند و امير المسلمين آن دو را به سردى پذيرفت . چون هردو از نزد او بازگشتند احساس كردند كه خطرى سهمناك مملكت و دولتشان را تهديد مىكند . ولى المتوكل بن الافطس توانست تا سه سال ديگر روابط دوستانهء خود را با مرابطون حفظ كند تا آنگاه كه ايشان اراضى بطليوس را مورد تجاوز قرار دادند و المتوكل دريافت كه وضع ديگرگون شده و قصد سرنگونى او دارند . المتوكل براى رهايى از اين حادثه راهى جز آنكه المعتمد بن عباد طى كرده بود در پيش پاى خود نديد و آن يارى خواستن از آلفونسوى ششم پادشاه قشتاله بود . ابن الافطس براى جلب يارى آلفونسو بهاى گزافى به او پرداخت و آن سه شهر مهم خود اشبونه و شنتره و شنترين بود . اين اقدام در ميان مردم بطليوس تأثيرى ناستوده داشت و از او رويگردان شدند . اعيان شهر به امير المسلمين نامه نوشتند و او را فرا خواندند . در اوايل سال 488 ه / اوايل سال 1094 م حاكم اشبيليه امير سير بن ابى بكر سپاهى براى فتح بطليوس فرستاد . اين سپاه بسرعت اراضى بطليوس را زير پى سپرد